De Engel mim Turbo

turbo

Geschdern hänn mir so e ganz klari Nacht gehatt, so ääni, wo mer määnt, mer kennt die Sterncher vumm Himmel picke, gerad wie vumme Kerschebaam.
Unn do hann ich an moin Babba gedenkt, der wo so frieh hott sterbe misse, unn an moin Bub, wie er , gerad emol acht Johr alt, mit mer in soner Nacht in de Himmel geguckt hott.

„Babba“ hott der klaah Stobbes mich sellemols gefroochd „wann de Oopa jetzt do obbe iss, wie du verzählt hoscht, isser donn jetzt son Stern?“

„Jo , moin Bub. Ganz bestimmt isser ääner vunn dene gonz Helle.“

„Komisch“ hotter gonz nochdenklich gemäänt „des iss doch soo weit weg, do der Himmel.
Abber wann du vum Oopa verzähle duhschd, waser der all beigebrung hott, unn jetzt derf ich des aach lerne und ausprowiere. Ich denke alsemol, der Oopa iss garnet do obbe, der iss noch bei uns, unn hockt in de Kich, uff de Eckbank. Nur, mer sieht ne net weil…..“ er hott en Moment long ibberleht „weil des mit dem Oopa grad wie mit denne Engel iss, die sinn jo aach do, abber mer sieht se halt net.“

Do hann ich eerschd emol geschluckt, um denne Kloß aussm Hals zu dricke.
„Vieleicht hoschd recht Bub, unn vieleicht iss der Stern nur dodefier do, dess de Oopa sich dort ausruhe kann, wonner vunn uns genervt iss.“
Ibberzeuchend wars net, was ich do vunn mer gebbe hatt, donn moin Junior hott e ganzi Zeit lang nur enuff geguckt unn nix gesahd.

„Des is arg weit, Babba“ sahder donn unn mer hott gesieh, er glaabt mer dess mit dem Stern net so richtich.

„Abber! Wann de Oopa jetzd so was wie en Engel iss, donn hotter jo Flichel. Unn bestimmt hänn die heit aach schunn son Turboahntrieb. Donn packt der des bestimmt, äämol do hunne unn donn aach wieder do obbe zu soi.“

„Kumm Bub“ hann ich leis gesahd „es werd longsam kalt do drausse.“

Wie er zufridde vor mer hergesprunge iss, hann ich mer mim Ärmel ibbers Gsichd gefahre, weil mer Träne ibber die Backe geloff sinn. Aussem ääne Aach, weil ich on moin Babba gedenkt hann, aussem Annere, weil ich glicklich war, so en gescheite Bub zu hann.

  • Was für eine wunderschön liebevolle Erzählung!
    Und ja, sie sitzen mit uns auf der Eckbank, solange wir sie dort sehen, und sie sind zugleich dort oben, solange wir sie dort sehen.

  • Weeßt Adrian, dat sind de Kinder. Die sind so schön klar un offen. Da ist nix verkehrtes an deinem Text, der is einfach scheen. :)